Episode #102
Waarom ik moeite heb met het compliment "Goed bezig!"
Mijn waarde als mens hangt niet af van wat ik presteer. Waarom voel ik me dan soms toch schuldig als ik niets doe? Of dat ik rust moet verdienen? Vind ik actief bezig zijn en hard werken nog steeds makkelijker dan de boel de boel laten en me ontspannen? We hebben bezig zijn om het bezig zijn heilig verklaard met z’n allen. Rust, niksen of lummelen wordt in onze maatschappij vaak slechts getolereerd onder één voorwaarde: als functionele hersteltijd om daarna weer nóg sneller of beter te kunnen 'doen'. Het idee dat lummelen op zichzelf al een waardevolle staat van zijn is, past niet in het rendementsdenken waar de taal van vergeven is. Het compliment "Goed bezig!" klinkt onschuldig en opbeurend, maar onder de motorkap zit een vermoeiende maatschappelijke aanname. ‘Goed' wordt gekoppeld aan 'actie'. De onderliggende (vaak onbewuste) boodschap is: actie is waardevol, stilstand is dat niet . Het schuurt aan tegen toxic positivity, maar de échte boosdoener hier is toxic productivity wat je het gevoel geeft dat je waarde als mens afhangt van hoeveel je produceert, doet of bereikt. Lummelen, rusten, niets doen is zo’n belangrijke fase. Het is zelfzorg, gezond (daardoor kan je dingen verwerken en echt ontspannen) en het maakt je creatief. Het is eigenlijk de meest pure vorm van goed bezig zijn, alleen noemt niemand het zo. Zullen wij dat vanaf nu wel gaan doen?! [Sidenotes] > Lees dit stuk uit de Vogue aan je voor: Toxische positiviteit ♀️Heb je 'n vraag? Leuk! Je vindt me op Instagram Bestel hier mijn boek Ik heb me lief. Hoe ik mijn eigen reddingsboei werd
