וּכְשֵׁם שֶׁאֲנִי
החרטה והיגון על החטא הוא שהוא לא סוג האדם שנהנה לחטוא
דער שיעור באהאנדלט די נאטור פון תשובה און חרטה לויט רבינו יונה און רמב"ם, און ווי אזוי "פילן שלעכט" איז א פונדאמענטאלער חלק פון כפרה. ס'ווערט אויסגעקלערט דער חילוק צווישן עבירות וואס מען טוט פון תאוה (וואס מען האט ליב) און עבירות וואס מען טוט פון אונס אדער שוועריגקייט, און פארוואס ביי תאוה העלפט ווייניגער די תירוץ פון "ס'איז געווען שווער". די הויפט נקודה איז אז אמת'דיגע חרטה באדייט נישט בלויז אינטעלעקטועל צוריקקומען פון א טעות, נאר אן עמאציאנעלער צער וואס ווייזט אז דער מענטש האלט טאקע נישט ביי די עבירה, הגם ער האט זי געטון.

